Psychologia Cyberprzestrzeni 2026

W trakcie konferencji będzie możliwość wzbogacenia swojej wiedzy na styku psychologii i nowych technologii. Coś dla siebie znajdą z pewnością osoby interesujące się psychologią, socjologią, czy cyberbezpieczeństwem. Serdecznie zapraszamy.

Konferencja stanowi przestrzeń wymiany wiedzy i doświadczeń na styku psychologii, nowych technologii oraz cyberbezpieczeństwa, kontynuując ideę poprzednich edycji, które zgromadziły specjalistów, badaczy i praktyków zainteresowanych funkcjonowaniem człowieka w świecie cyfrowym .

Wydarzenie kierujemy do:

psychologów i psychoterapeutów,
specjalistów IT i cyberbezpieczeństwa,
badaczy i studentów,
edukatorów, nauczycieli oraz wszystkich zainteresowanych wpływem technologii na człowieka.

Za ile?

Za darmo. Nikomu nie płacą i nikt nie płaci.

Kiedy?

29–30 sierpnia 2026 roku Dodaj do kalendarza

Nie dasz rady by być w tym momencie, a chcesz wysłuchać? Nie ma problemu, będzie nagrane i nie ucieknie, chyba że właściciele platform sami zdejmą. Możesz sobie zawsze zrobić kopię z youtube’a. Wrzucamy na wolnej licencji. yt-dlp może ci w tym pomóc cii… 🙂

Agenda

Sobota

Godzina	Kto?	Tytuł
09:00 – 10:00	Aleksandra Maryniak	Miłość, przyjaźń i roboty – roboty społeczne i chatboty, czyli o integracji i ingerencji technologii w życie ludzi.
10:00 – 11:00	mgr Krzysztof Konieczny	Przenieś edukację o cyberbezpieczeństwie dzieci do wirtualnej rzeczywistości
11:00 – 12:00	mgr Szymon Olejarnik	Jak wygrać, by przegrać? Wpływ gier komputerowych na wielowymiarowy dobrostan graczy
12:00 – 13:00	mgr Kamil Kuć	Dlaczego wiedza nie chroni – psychospołeczne mechanizmy podatności na cybersocjotechnikę i model odporności behawioralnej
13:00 – 14:00	Monika Buława-Olesińska	Kliknij. Zaufaj. Zapłać. Socjotechnika jako najtańsza i najskuteczniejsza metoda oszustwa w cyfrowym świecie
14:00 -15:00		PRZERWA OBIADOWA
15:00 – 16:00	Marta Kozakiewicz	Dlaczego treści w mediach społecznościowych wywołują silne emocje? Mechanizmy psychologiczne zaangażowania użytkowników.
16:00 – 17:00	inż. Paulina Aleksandra Hernandez	Między komfortem a konfrontacją: czy interakcje z AI mogą pełnić funkcję relacji zastępczej
17:00 – 18:00	Wiktoria Zając	Psychologia cyfrowego zbieractwa, czyli dlaczego wciąż trzymasz memy z 2012 roku i boisz się przycisku „Usuń”
18:00 – 19:00	mgr Monika Węgrzyn	Od efektu ELIZY do kryzysu autentyczności. Psychologiczne konsekwencje życia w świecie generowanym przez AI

Godzina	Kto?	Tytuł
09:00 – 10:00	Wojciech Ciemski	Hejt, ostracyzm i przemoc reputacyjna w społecznościach eksperckich online — perspektywa cyberbezpieczeństwa, psychologii i osobistego case study
10:00 – 11:00	inż. Krzysztof Smaga	O kaczce, która podwędziła tytuł, abstrakt i bio:) 🦆
11:00 – 12:00	mgr Katarzyna Datkiewicz	Komunikacja z dużymi modelami językowymi, jako nowe wyzwanie psychologicznej adaptacji człowieka
12:00 – 13:00	Bartłomiej Błażejewski	Wróćmy do podstaw – czy terminal jest (nie)zbędny.
13:00 – 14:00	dr Piotr Klimczyk	Na czym traci edukacja, rezygnując z gier wideo?
14:00 -15:00		PRZERWA OBIADOWA
15:00 – 16:00	MSc Rafał Gudziński	Psychologia uprzemysłowionych oszustw cyfrowych: scam compounds w perspektywie cyberpsychologii i psychologii organizacji
16:00 – 17:00	mgr Magdalena Sędkiewicz	„Pieniądze jednak to nie wszystko” – psychospołeczne konsekwencje bycia ofiarą scamu
17:00 – 18:00	Alina Kobyłecka	Case study, jak połączyć edukacje, integracje i cyberbezpieczeństwo
18:00 – 19:00	mgr inż. Angelika Maria Piątkowska	Praca i nauka online – fakty i mity.

Przenieś edukację o cyberbezpieczeństwie dzieci do wirtualnej rzeczywistości

„Przenieś edukację o cyberbezpieczeństwie dzieci do wirtualnej rzeczywistości” to wystąpienie poświęcone wykorzystaniu technologii VR w edukacji najmłodszych w zakresie bezpiecznego funkcjonowania w sieci. Prelekcja pokaże, jak immersyjne doświadczenia mogą zwiększać zaangażowanie dzieci, ułatwiać rozumienie zagrożeń cyfrowych i skuteczniej utrwalać dobre nawyki bezpieczeństwa. Omówione zostaną praktyczne przykłady zastosowania wirtualnej rzeczywistości w działaniach edukacyjnych oraz potencjał tej technologii w budowaniu świadomości cyberzagrożeń. Uczestnicy poznają także wyzwania i ograniczenia związane z wdrażaniem VR do edukacji cyberbezpieczeństwa.

Paulina Aleksandra Hernandez

Inżynier logistyki, studentka II roku psychologii na Akademii Nauk Stosowanych TWP w Szczecinie. Interesuje się psychologią relacji oraz mechanizmami regulacji emocji w kontekście współczesnych zmian technologicznych. W swoich działaniach koncentruje się na analizie wpływu narzędzi cyfrowych na sposób budowania relacji i poszukiwania wsparcia. Szczególną uwagę poświęca zjawiskom z pogranicza psychologii i technologii, w tym roli sztucznej inteligencji w funkcjonowaniu społecznym. Tworzy również treści popularnonaukowe.

Między komfortem a konfrontacją: czy interakcje z AI mogą pełnić funkcję relacji zastępczej?

Systemy oparte na sztucznej inteligencji stały się elementem codziennych interakcji, a chatboty coraz częściej są wykorzystywane jako przestrzeń rozmów o charakterze osobistym. W praktyce oznacza to, że użytkownicy nie korzystają z nich tylko instrumentalnie, lecz także wchodzą w interakcje przypominające uproszczone relacje. Rodzi to pytanie, czy AI może pełnić funkcję relacji zastępczej oraz jakie uwarunkowania psychologiczne wiążą się z jej wyborem.

Celem pracy jest analiza doświadczenia interakcji człowieka z chatbotami w kontekście potrzeby nawiązywania relacji. Przyjęto założenie, że chatboty oferują specyficzny typ kontaktu: relację przewidywalną, kontrolowalną i obniżającą ryzyko emocjonalne, co może sprzyjać ich wykorzystywaniu w sytuacjach wymagających wsparcia lub uporządkowania doświadczeń.

Część teoretyczna odwołuje się do koncepcji antropomorfizacji, regulacji emocji oraz mechanizmów unikania, analizowanych w kontekście funkcjonowania relacyjnego jednostki. Uwzględniono również rozróżnienie między relacją wspierającą a relacją rozwojową, w której obecny jest element napięcia i konfrontacji.

W celu zbadania zjawiska zastosowano podejście mieszane. Przeprowadzono badanie ankietowe wśród młodych dorosłych dotyczące doświadczeń związanych z korzystaniem z AI oraz preferencji komunikacyjnych. Dodatkowo przeprowadzono jakościową analizę porównawczą interakcji z chatbotem w dwóch warunkach: wspierającym oraz konfrontującym, przy zachowaniu tego samego problemu zgłaszanego przez użytkownika.

Wstępne założenia wskazują, że interakcje z AI mogą być preferowane w sytuacjach wymagających ograniczenia napięcia emocjonalnego i uniknięcia konfrontacji, jednocześnie częściowo realizując potrzebę kontaktu relacyjnego. Uzyskane wyniki mogą stanowić punkt wyjścia do dalszych badań nad rolą AI w obszarze funkcjonowania społecznego oraz projektowania systemów uwzględniających zróżnicowane potrzeby użytkowników.

Angelika Maria Piątkowska

Prezes Polskiego Instytutu Cyberpsychologii, Cyberpsychopatologii i Cyberpsychotraumatologii, programistka Nexus Polska, studentka psychologii na WSB-NLU w Nowym Sączu. Terapeutka Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach oraz Racjonalnej Terapii Zachowań, a także cyberpsycholog w psycholodzy24.pl Absolwentka cyberpsychologii, psychologii kryzysu i interwencji kryzysowej, psychotraumatologii z elementami suicydologii oraz programowania aplikacji biznesowych na WSB-NLU, informatyki oraz BHP na Uniwersytecie Zielonogórskim oraz cyberbezpieczeństwa, zielarstwa i fitoterapii, rolnictwa oraz psychologii transportu z elementami psychodiagnostyki na WSKZ. Wołchwyni Rodzimego Kościoła Polskiego. Ircowniczka, mrówczarka, bywalczyni pomniejszych konferencji – w różnym charakterze.

Praca i nauka online – fakty i mity.

W ostatnich latach praca i nauka online stały się codziennością dla milionów ludzi, jednocześnie budząc liczne kontrowersje i skrajne opinie. Wokół edukacji oraz pracy zdalnej narosło wiele mitów – od przekonania o spadku efektywności i zaangażowania, po obawy dotyczące izolacji społecznej czy trudności w utrzymaniu równowagi między życiem prywatnym a zawodowym. Wystąpienie „Praca i nauka online – fakty i mity” będzie próbą oddzielenia popularnych przekonań od wyników badań naukowych i doświadczeń praktycznych. Omówione zostaną zarówno korzyści, jak i realne wyzwania związane z funkcjonowaniem w środowisku cyfrowym, ze szczególnym uwzględnieniem aspektów psychologicznych, społecznych i organizacyjnych. Celem prelekcji jest pokazanie, kiedy model online może wspierać rozwój i efektywność, a kiedy wymaga dodatkowych działań oraz świadomego zarządzania dobrostanem cyfrowym.

Katarzyna Datkiewicz

magister filozofii oraz dziennikarstwa i komunikacji społecznej na UAM w Poznaniu. Od 2012 roku zajmuje się filozofią techniki. Obecnie kończy studia z zakresu psychologii, specjalność kliniczna i osobowości oraz studia podyplomowe z Cyberpsychologii w Wyższej Szkole Biznesu – National Louis University w Nowym Sączu. Poza tym interesuje się szeroko pojętą humanistyką i w wolnych chwilach maluje obrazy kosmosu. Członkini Międzynarodowego Stowarzyszenia Artystów Astronomicznych (IAAA)

Komunikacja z dużymi modelami językowymi, jako nowe wyzwanie psychologicznej
adaptacji człowieka

Wystąpienie to dotyczy zjawisk psychologicznych, które choć wcześniej znane obecne zyskują nowe oblicze w komunikacyjnej przestrzeni między człowiekiem a dużymi modelami językowymi. Są to zjawiska takie jak antropomorfizacja, teoria „umysłu”, symulacyjne poczucie „więzi”, reguła autorytetu, zasada skąpca poznawczego i inne. Prezentuje także nowe, obecnie badane zjawiska związane z tą komunikacją jak choćby: tworzenie persony, paradoks prywatności itd. Zjawiska te trafnie ukazują jakie wyzwania niesie ze sobą komunikacja z AI i tworzą hipotezy w jaki sposób człowiek może się do tej nowej komunikacji skutecznie i jednocześnie zdrowo adaptować.

Kamil Kuć

mgr bezpieczeństwa narodowego, specjalista ds. cyberbezpieczeństwa i cybersocjotechniki, były ekspert NASK–PIB (2019–2026), gdzie realizował projekty szkoleniowe z zakresu budowania świadomości cyberbezpieczeństwa dla podmiotów KSC, administracji publicznej i rządowej – Sejm RP, Senat RP, KPRM, służby mundurowe, spółki Skarbu Państwa. Uczestnik i współorganizator ćwiczeń Cyber Europe organizowanych przez ENISA. Wykładowca akademicki (UKSW, SGGW, Politechnika Śląska, Oxford, ASzWoj). Współtwórca przedmiotu „Psychospołeczne aspekty cyberbezpieczeństwa” na studiach podyplomowych Cyber Science.

Dlaczego wiedza nie chroni – psychospołeczne mechanizmy podatności na cybersocjotechnikę i model odporności behawioralnej

Cybersocjotechnika, która obejmuje wszelkie rodzaje phishingu, Business Email Compromise (BEC) oraz ataków opartych na OSINT-driven targeting (targetowanie w oparciu o biały wywiad), stanowi jeden z kluczowych wektorów współczesnych zagrożeń hybrydowych i działań poniżej progu konfliktu zbrojnego (below – threshold operations). Kluczowy paradoks zaobserwowany w praktyce szkoleniowej różnych instytucji polega na tym, że posiadanie wiedzy deklaratywnej o mechanizmach ataku nie przekłada się na odporność behawioralną – pracownicy instytucji potrafiący precyzyjnie opisać mechanikę phishingu pozostają podatni na jego spersonalizowaną formę.
Wystąpienie prezentuje założenia projektu badawczego (Socjotechnika cyfrowa jako instrument zagrożeń hybrydowych – mechanizmy podatności behawioralnej i model odporności informacyjnej w Polsce) analizującego ten problem z perspektywy nauk o bezpieczeństwie. Projektowane badanie weryfikuje hipotezę, że podatność behawioralna pracowników instytucji publicznych jest determinowana przez schematy poznawcze i emocjonalne – mechanizmy działające automatycznie, tworzące powierzchnię ataku poznawczego (cognitive attack surface) eksploatowaną przez aktorów zagrożeń (threat actors) niezależnie od poziomu świadomości ofiary. Zjawisko to ulega jakościowej zmianie wraz z upowszechnieniem generatywnej AI i technologii deepfake, które radykalnie zwiększają personalizację i wiarygodność ataków, tworząc nowe wyzwania dla bezpieczeństwa poznawczego (cognitive security) państwa i jego instytucji.
Projekt zakłada dwuetapowy eksperyment kontrolowany z udziałem ochotników – studentów kierunków związanych z bezpieczeństwem oraz pracowników administracji publicznej: spersonalizowany atak cybersocjotechniczny oparty na OSINT, interwencja edukacyjna dotycząca mechanizmów podatności, a następnie ponowna próba ataku. Porównanie wyników obu etapów umożliwi weryfikację hipotezy o rozdzielności wiedzy informacyjnej i odporności behawioralnej jako odrębnych zmiennych bezpieczeństwa informacyjnego.
Wystąpienie omówi założenia metodologiczne, typologię eksploatowanych mechanizmów w ramach powierzchni ataków poznawczych oraz implikacje dla kształtowania odporności informacyjnej instytucji i obywateli.

Rafał Gudziński

Rafał Gudziński zajmuje się analizą zagrożeń cybernetycznych z perspektywy behawioralnej oraz opracowywaniem materiałów analitycznych dotyczących złożonych zjawisk w środowisku cyfrowym. Ukończył studia MSc in Cyberpsychology na Nottingham Trent University. Jego zainteresowania koncentrują się na styku cyberpsychologii, psychologii organizacji oraz analizy zagrożeń cybernetycznych.

Psychologia uprzemysłowionych oszustw cyfrowych: scam compounds w perspektywie cyberpsychologii i psychologii organizacji

Referat dotyczy scam compounds, czyli zorganizowanych struktur oszustw internetowych funkcjonujących przede wszystkim w Azji Południowo-Wschodniej, w których manipulacja psychologiczna zostaje uprzemysłowiona i podporządkowana logice masowej produkcji. Struktury te tworzą środowisko organizacyjne, w którym przestępczość cyfrowa łączy się z przymusem oraz naruszeniami praw człowieka. Wystąpienie analizuje, w jaki sposób scam compounds oddziałują zarówno na osoby oszukiwane, jak i na osoby zmuszane do uczestnictwa w tym procederze.

Szymon Olejarnik

Szymon Olejarnik to doktorant informatyki ze specjalizacją w cyberpsychologii na Uniwersytecie Nottingham i Uniwersytecie De Montfort, oraz prowadzący seminaria na Imperial College London w dziedzinie behawioralnych metod badawczych. Jego szersze zainteresowania badawcze to psychologia gier komputerowych i technologii cyfrowych oraz psychologia społeczna. Jego obecne badania skupiają się na związku pomiędzy grami komputerowymi, a wielowymiarowym dobrostanem graczy. Absolwent psychologii i neuronauki poznawczej na University College London, pracował w światowych laboratoriach jak SpiersLab oraz LH Lab. Poza swoją działalnością akademicką, ma na koncie kolaboracje z przemysłem, tak jak Google i XRTherapeutics, oraz pracę jako badacz kliniczny z brytyjskim National Health Service. Jego wczesne badania na temat agresji w grach komputerowych zyskały szeroki oddźwięk akademicki i medialny.

Jak wygrać, by przegrać? Wpływ gier komputerowych na wielowymiarowy dobrostan graczy

Pomimo rosnącej popularności gier komputerowych, szacując 1.93 miliarda graczy na całym świecie (Clement, 2023), rodzice (Ofcom, 2017, 2024), sądownictwo (Brown v. EMA, 2011) i badacze (Olejarnik & Romano, 2023; Lacko et al., 2024) wciąż obawiają się wpływów gier komputerowych. Ta prezentacja przedstawia nasze dotychczasowe wyniki na temat wpływu gier komputerowych na wielowymiarowy dobrostan.
Zaczynamy dyskusję na temat formulacji wielowymiarowego dobrostanu, prezentując potwierdzoną ramę Player Multidimensional Wellbeing (PMDWell) (Olejarnik & Romano, 2025), która składa się z czterech wymiarów dobrostanu: funkcjonowanie społeczne, zdrowie psychiczne, zdrowie fizyczne i okoliczności życiowe. Używając podzbioru tego zamego zestawu danych (N = 289), znajdujemy, że symptomy zaburzenia gier są pozytywnie związane z funkcjonowaniem społecznym online w dorosłych, ale nie w młodzieży. Analiza ścieżkowa, łącząca czas spędzony and graniem, podzielony na rodzaj urządzenia i tryb gry, wykazała, że więcej czasu spędzone na konsoli/komputerze prowadzi do zwiększonych symptomów zaburzenia gier poprzez gorsze okoliczności życiowe, zdrowie psychiczne, funkcjonowanie społeczne offline i zdrowie fizyczne.
Używając panelowych zestawów danych zebranych spośród młodzieży i dorosłych, Understanding Society (University of Essex, 2024), przedstawiamy, że większy czas poświęcony grom w dni szkolne przewiduje większe problemy zachowawcze w młodzieży, przekrojowo i w każdej fali danych. Ten wynik nie jest powielony dla problemów zachowawczych 2/4 lata później, ani dla wyników dobrostanu dorosłych 3/6/10 lat później.
Nasze dotychczasowe wyniki wykazują, że gry komputerowe mogą mieć negatywny wpływ na dobrostan, ale może być on limitowany– efekty mogą być tymczasowe i nie przekładają się na długoterminowe wpływy w późniejszym stadium dorastania, bądź w życiu dorosłym.

Aleksandra (Alex) Maryniak

Jestem osobą studencką czwartego roku psychologii na Uniwersytecie Łódzkim. Do moich zainteresowań należy Teoria Ram Relacyjnych (RFT) oraz jej aplikowanie w praktyce klinicznej; Prowadzą badania naukowe zorientowane wokół problematyki zaburzeń odżywiania, śmierci oraz cyberpsychologii.
Interesuje mnie złożoność świata, szczególnie tematyka transhumanizmu i posthumanizmu. Lubię rozmyślać podczas długich spacerów i spisywać swoje przemyślenia. Prowadzę warsztaty psychologiczne oraz udzielam się w mediach społecznościowych, gdzie dzielę się swoimi przemyśleniami. Nigdy nie przepuszczę okazji by nawiązać do serialu Rick and Morty.

Miłość, przyjaźń i roboty – roboty społeczne i chatboty, czyli o integracji i ingerencji technologii w życie ludzi.

Choć zjawisko relacji parasocjalnych jest dobrze opisane w literaturze, kategoria ta nie w pełni oddaje charakter nowych form interakcji opartych na sztucznej inteligencji. W przeciwieństwie do wcześniejszych wizji znanych z narracji science-fiction, takich jak film Ex Machina, współczesne systemy oparte na sztucznej inteligencji przenikają codzienne życie użytkowników w sposób subtelny i powszechny, stając się partnerami interakcji społecznych.
Celem prezentacji jest analiza wybranych aspektów interakcji człowiek–robot (ang. Human robot interaction) w kontekście relacji społecznych. W szczególności omówione zostaną:

normatywna i społeczna legitymizacja przyjaźni z agentami sztucznej inteligencji,
znaczenie ucieleśnienia technologii dla jakości relacji człowiek–agent,
rosnąca popularność robotów seksualnych oraz ich potencjalny wpływ na wzorce relacji międzyludzkich,
czynniki sprzyjające powstawaniu więzi emocjonalnych pomiędzy użytkownikiem a agentem antropomorficznym.

Przegląd literatury wykorzystany w prezentacji obejmuje wybrane badania opublikowane w latach 2020–2026, uzupełnione o wcześniejsze prace uznawane za fundamentalne dla badań nad robotami społecznymi i interakcji człowieka z pozaludzkim, technologicznym partnerem. Analiza została oparta na artykułach dostępnych w modelu open access, wyszukiwanych w bazach Google Scholar oraz Elicit, przy użyciu haseł obejmujących m.in. romantyczne relacje z robotami, samoujawnianie wobec agentów sztucznej inteligencji, roboty seksualne, przyjaźń z agentami AI oraz antropomorfizację robotów.

Wojciech Ciemski

specjalista cyberbezpieczeństwa, edukator, autor książki „Cybersecurity w pytaniach i odpowiedziach” oraz twórca bloga Security Bez Tabu®. Od lat popularyzuje praktyczną wiedzę z zakresu cyberbezpieczeństwa, bezpieczeństwa informacji, analizy zagrożeń i edukacji technicznej. Występował na konferencjach branżowych oraz prowadził szkolenia dla osób rozpoczynających i rozwijających karierę w obszarze IT security. W swojej pracy łączy perspektywę techniczną, edukacyjną i społeczną. Szczególnie interesuje go wpływ technologii na człowieka, rola zaufania w środowiskach eksperckich oraz psychologiczne konsekwencje funkcjonowania w przestrzeni cyfrowej.

Hejt, ostracyzm i przemoc reputacyjna w społecznościach eksperckich online — perspektywa cyberbezpieczeństwa, psychologii i osobistego case study

Wystąpienie poświęcone jest hejtowi, ostracyzmowi cyfrowemu i przemocy reputacyjnej w społecznościach eksperckich online, ze szczególnym uwzględnieniem branży IT i cyberbezpieczeństwa. Punktem wyjścia będzie pytanie, gdzie kończy się krytyka, a zaczyna mechanizm społecznego wykluczenia, niszczenia reputacji i długotrwałej presji psychicznej.

Prelegent pokaże, że cyberprzemoc wobec osób dorosłych i aktywnych zawodowo może mieć realne konsekwencje: utratę zaufania, ograniczenie możliwości zawodowych, wycofanie z życia publicznego, chroniczny stres i poczucie braku bezpiecznej przestrzeni do obrony własnej perspektywy. Wystąpienie połączy perspektywę cyberpsychologii, bezpieczeństwa cyfrowego oraz zanonimizowanego case study osoby funkcjonującej publicznie w środowisku eksperckim.

Celem wystąpienia nie jest personalne rozliczanie konfliktów, lecz pokazanie mechanizmów, które mogą prowadzić do eskalacji hejtu i utrwalania jednej negatywnej narracji o człowieku. W części praktycznej omówione zostaną sposoby odpowiedzialnego reagowania na cyberprzemoc, konflikty reputacyjne i wykluczanie w społecznościach online.

Monika Buława-Olesińska

Monika Buława-Olesińska jest ekspertką w obszarze przeciwdziałania oszustwom finansowym, cyberbezpieczeństwa oraz ochrony klientów sektora bankowego. Od ponad 20 lat związana z branżą finansową, gdzie zdobywała doświadczenie w obszarach zarządzania ryzykiem, compliance, bezpieczeństwa transakcji oraz wykrywania i zapobiegania nadużyciom.
Od kilkunastu lat specjalizuje się w analizie oszustw finansowych, identyfikacji nowych zagrożeń oraz tworzeniu skutecznych mechanizmów ochrony klientów przed cyberprzestępczością. W swojej pracy łączy wiedzę ekspercką z praktycznym doświadczeniem operacyjnym, wspierając rozwój nowoczesnych rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa finansowego.
Jako prelegentka konferencji, webinarów i inicjatyw edukacyjnych popularyzuje wiedzę na temat cyberzagrożeń, metod działania cyberprzestępców oraz skutecznych sposobów ochrony przed oszustwami. Szczególną uwagę poświęca budowaniu świadomości użytkowników i promowaniu bezpiecznych zachowań w świecie cyfrowym. Wierzy, że edukacja i czujność są równie ważnymi elementami cyberbezpieczeństwa jak technologia.

Kliknij. Zaufaj. Zapłać. Socjotechnika jako najtańsza i najskuteczniejsza metoda oszustwa w cyfrowym świecie

1. Wprowadzenie ogólne o socjotechnice
2. Socjotechnika jako narzędzie przestępców
3. Prawdziwe przypadki ataków socjotechnicznych w banku
4. Dlaczego te ataki działają
5. Jak się chronić

Monika Węgrzyn

Monika Węgrzyn mgr psychologii, mgr psychoprofilaktyki społecznej, mgr pedagogiki, wykładowca, edukator, nauczyciel, specjalista, pasjonatka nowoczesnych technologii, ponad 5 tys. przepracowanych godzin szkoleń, warsztatów dla nauczycieli w zakresie nowoczesnych technologii.

Od efektu ELIZY do kryzysu autentyczności. Psychologiczne konsekwencje życia w świecie generowanym przez AI

Sztuczna inteligencja coraz silniej wpływa na sposób, w jaki myślimy, przeżywamy emocje i budujemy relacje. Narzędzia oparte na AI potrafią prowadzić rozmowy, udzielać wsparcia, a nawet sprawiać wrażenie zrozumienia i empatii. Wraz z tymi możliwościami pojawiają się jednak nowe pytania o granice technologii oraz miejsce człowieka w cyfrowym świecie.Wystąpienie rozpocznie się od omówienia efektu ELIZY, zjawiska polegającego na przypisywaniu programom komputerowym cech ludzkich i przekonaniu, że naprawdę nas rozumieją. Następnie przedstawione zostanie, w jaki sposób AI wpływa na komunikację, emocje oraz oczekiwania wobec relacji międzyludzkich. Szczególna uwaga zostanie poświęcona problemowi symulowanej empatii oraz temu, dlaczego odpowiedzi generowane przez algorytmy mogą dawać poczucie bliskości, jednocześnie nie zastępując autentycznego kontaktu z drugim człowiekiem. Omówiony zostanie również wpływ kryzysu autentyczności na samoocenę, poczucie własnej wartości i sposób postrzegania siebie w świecie pełnym treści generowanych przez sztuczną inteligencję. W końcowej części zastanowimy się, jak świadomie korzystać z możliwości AI, nie tracąc tego, co stanowi fundament zdrowego funkcjonowania psychicznego – prawdziwych relacji, autentyczności oraz zdolności do budowania głębokich więzi z innymi ludźmi.
Celem wystąpienia jest pokazanie, że technologia może wspierać człowieka, jednak nie powinna zastępować relacji, które nadają sens naszym doświadczeniom i są podstawą dobrostanu psychicznego.
Plan:
1.Jak AI zmienia nasze myślenie, emocje i relacje.
2. Efekt ELIZY i złudzenie zrozumienia,
3. Autentyczność jako wartość przyszłości,
4. Dlaczego wracamy do ludzi, relacji i prawdziwych historii,
5. Jak świadomie korzystać z AI, nie tracąc siebie.
informację o prelegencie.

Wiktoria Zając

Dziennikarka z wykształcenia, informatyczka z wyboru i trener sprzedaży z praktyki. Swoje techniczne zaplecze buduje na drugim roku studiów informatycznych na warszawskiej Akademii WIT. Na co dzień zajmuje się analizą zachowań, motywacji i procesów decyzyjnych, obserwując, jak ludzie reagują na bodźce, podejmują decyzje i popełniają błędy. To doświadczenie wykorzystuje do tłumaczenia zjawisk zachodzących w cyfrowym świecie, gdzie technologia jest tylko narzędziem, a najciekawsze historie wciąż piszą ludzie.

Psychologia cyfrowego zbieractwa, czyli dlaczego wciąż trzymasz memy z 2012 roku i boisz się przycisku „Usuń”.

Czy zdarzyło Ci się poczuć niepokój na widok komunikatu „Twoja pamięć w chmurze jest w ponad 90% pełna”? Witamy w świecie cyfrowego zbieractwa (ang. digital hoarding). Choć w przeciwieństwie do tradycyjnego zbieractwa nie zagraca naszej fizycznej przestrzeni, niesie za sobą poważne konsekwencje – od psychologicznego przytłoczenia po realne zagrożenia dla systemów informatycznych.

Wystąpienie przyjrzy się psychologicznym mechanizmom stojącym za cyfrowym zbieractwem. Korzystając z perspektywy psychologii ewolucyjnej oraz zjawiska awersji do straty, przeanalizujemy, dlaczego utrata pliku potrafi budzić emocje niewspółmierne do jego rzeczywistej wartości.

Cyfrowe zbieractwo to jednak nie tylko ciekawostka psychologiczna. Z perspektywy cyberbezpieczeństwa oznacza większą powierzchnię ataku, trudniejsze zarządzanie informacją i większe ryzyko przechowywania wrażliwych danych poza właściwą kontrolą. Im więcej danych gromadzimy, tym więcej mamy do ochrony – i tym łatwiej coś przeoczyć.

Prelekcja połączy perspektywę psychologiczną i bezpieczeństwa informacji, pokazując, jak ludzkie nawyki związane z gromadzeniem danych przekładają się na realne ryzyka w świecie cyfrowym.

Alina Kobyłecka

Twórczyni autorskich warsztatów CyberRPG, edukatorkka i, programistka z doświadczeniem komercyjnym i była Product Managerka w Security Operations Center. Była prelegentką na takich wydarzeniach jak G(z)eek, Cyber24Day i The H@ck Summit oraz jedna z prowadzących audycje Cyberfala w radiu Afera.

Case study, jak połączyć edukacje, integracje i cyberbezpieczeństwo

Cyberbezpieczeństwo często kojarzy się z technologią, podczas gdy o skuteczności działań bezpieczeństwa w dużej mierze decydują ludzie. W tej prezentacji opowiem o własnych doświadczeniach związanych z organizacją warsztatów i działań edukacyjnych, których celem było nie tylko przekazywanie wiedzy, ale również budowanie zaangażowania i integracji uczestników. Pokażę, jak ewoluowało moje podejście do edukacji, jakie wyzwania napotkałam po drodze oraz dlaczego atmosfera, relacje i aktywne uczestnictwo często mają większy wpływ na efekty nauki niż same treści merytoryczne.

Piotr Klimczyk

Psycholog, cyberpsycholog, wykładowca akademicki, popularyzator nauki, narrative i UX designer. Absolwent Uniwersytetu Łódzkiego, od blisko dekady szkolny psycholog w praktyce i jednocześnie badacz w obszarze cyberpsychologii i psychologii gier wideo. Twórca projektu Psychologia Gier Wideo w mediach społecznościowych, autor publikacji naukowych (m.in. w Current Psychology), artykułów popularnonaukowych, prowadzący audycji radiowej Poza Zasięgiem. Uczestnik i organizator konferencji naukowych. Laureat konkursu Popularyzacja–Grywalizacja (Social Media, nauki społeczne). Prywatnie mąż Justyny i tata Wandy (level 7) i Rysia (0,5 paska do pierwszego levelu).

Na czym traci edukacja, rezygnując z gier wideo?

Gry wideo stanowią jedną z najczęściej wybieranych form aktywności czasu wolnego, a o wiązaniu z nimi przyszłości zawodowej myśli coraz więcej osób. Wydaje się jednak, że ich zastosowanie w obszarze kształcenia, szczególnie tego szkolnego, jest znikome, co stoi w kontraście do wiedzy na temat tego, jak skutecznie gry wideo angażują graczy w rozbudowane narracje. Wystąpienie skupi się na przedstawieniu skrótowo koncepcji teorii samostanowienia, która może służyć za podbudowę teoretyczną praktycznych działań edukacyjnych z wykorzystaniem konkretnych tytułów gier wideo przedstawionych w trakcie referowania.

Magdalena Sędkiewicz

Programistka, psycholog, cyberpsycholog. Interesuje się bezpieczeństwem aplikacji webowych. Autorka trzech książek, w tym współautorka książki “Socjotechnika w praktyce” (Securitum). Kibicuje Maxowi Verstappenowi, uwielbia szydełkowanie i gry planszowe

„Pieniądze jednak to nie wszystko” – psychospołeczne konsekwencje bycia ofiarą scamu

Oszustwa internetowe i finansowe są coraz powszechniejszym doświadczeniem, którego konsekwencje psychiczne i społeczne pozostają niedoceniane w stosunku do strat materialnych. W wystąpieniu omówię rozpoznane w badaniach konsekwencje oszustw internetowych wykraczające poza stratę finansową – w tym lęk, wstyd, samoobwinianie się i erozję zaufania interpersonalnego. Pokażę również, w jaki sposób budować atmosferę wsparcia dla ofiar scamów, przydatną zarówno w procesie wychodzenia z kryzysu, jak i w działaniach prewencyjnych.

Krzysztof Smaga

Krzysztof Smaga od ponad 18 lat administruje systemami Linux, dba o bezpieczeństwo infrastruktury i regularnie przekonuje się, że zgłoszenie „nic nie zmieniałem, samo się zepsuło” rzadko mija się z prawdą… przynajmniej według użytkownika.

Doświadczenie zdobywał m.in. w Orange Polska, CERT Polska, AGH oraz Politechnice Warszawskiej. Na co dzień zajmuje się systemami, sieciami i cyberbezpieczeństwem, wierząc, że logi mówią prawdę, DNS jest podejrzany do czasu udowodnienia niewinności, a backup istnieje dopiero wtedy, gdy udało się z niego odtworzyć dane.

Regularnie występuje na konferencjach, takich jak The Hack Summit i IN.SE.CON, jest opiekunem Studenckiego Koła Naukowego „Bezpieczniki” przy Akademii WIT oraz członkiem ISSA Polska. Chętnie opowiada o phishingu, scamach i socjotechnice, bo wie, że najgroźniejsze podatności często siedzą między klawiaturą a oparciem krzesła.

O kaczce, która podwędziła tytuł, abstrakt i bio 🙂 🦆

To miała być prezentacja o cyberbezpieczeństwie. Naprawdę. Był nawet gotowy tytuł. Potem pojawiła się gumowa kaczka i zaczęła zadawać niewygodne pytania.

Dlaczego ten system ufa temu użytkownikowi? Skąd wiadomo, że ten proces jest bezpieczny? Co się stanie, jeśli ktoś zrobi coś, czego nikt nie przewidział?

Okazuje się, że większość problemów z bezpieczeństwem nie wynika z braku technologii, lecz z braku prostych pytań. Podczas prezentacji wspólnie z kaczką przyjrzymy się sposobowi myślenia administratorów, pentesterów i cyberprzestępców. Będzie o błędnych założeniach, ślepym zaufaniu, ludzkich skrótach myślowych i o tym, dlaczego czasami najlepszym narzędziem bezpieczeństwa jest kawałek żółtej gumy.