Nie, nie po to, żeby prowadzić statystykę. Zwłaszcza, jeżeli podejrzewamy człowieka o niepełnoletniość, to ten wiek musimy ustalić. Dlaczego? Ponieważ inaczej podchodzi się do problemu osoby 5 letniej, 7 letniej, 12 letniej, 16 letniej i 30 letniej. A także inaczej do osób w normie intelektualnej, poniżej i powyżej tej normy. Inaczej też do osób o różnym neurotypie.
Każdy kawałek życia człowieka jest PO COŚ i inne kryzysy są dla niego charakterystyczne. To samo zachowanie u 5 latka, jeśli zdarzy się 50 latkowi, czy nawet 30 latkowi może świadczyć na przykład o zaburzeniu osobowości. Inne jest też pojmowanie świata w różnym wieku i inne rzeczy są w życiu ważne i istotne. Specjaliści od psychologii rozwoju zajmują się tym od lat już prawie stu i nam to świetnie opisali (możesz poczytać chociażby o Piagecie czy Ericksonie). Dzięki temu wiemy, czy to jest kryzys rozwojowy (coś, co jest biologicznie naturalne i przejdzie za kilka miesięcy), czy jest głębszym problemem i być może trzeba doradzić wizytę u lekarza. Zwłaszcza dojrzewanie bywa trudne.
To, że coś jest naturalne, nie znaczy, że zostanie zbagatelizowane, ale właśnie lepiej zrozumiane. Magicznej różdżki nie mamy, więc nie uda nam się naprawić świata, ale mamy magiczną latarkę, by móc się skupić na tym, co możemy zrobić RAZEM 🙂 Także nie obawiajcie się o pytania kim jesteście, czy nawet jakie macie zainteresowania i co robicie w weekend. To wszystko służy do ustalenia waszych zasobów. Waszej kolekcji fajnych rzeczy z życia, z której coś można wybrać i podziałać dalej. 🙂